Sinds twee jaar mag me mezelf motorrijder noemen. Vroeger was een motor voor mij een motor, ongeacht welk type, merk of soort. De een was mooi en de ander niet, maar het bleven motoren. 1 groep, 1 ‘hokje’. Maar na 4 jaren in de motorwereld ben ik er achter dat dat niet zo is.

Ik ben voorzichtig begonnen, per ongeluk eigenlijk. Ik heb vroeger wel altijd brommer gereden, direct toen ik 16 was. De eerste was een goedkoop gekochte Peugeot 102 van de buurvrouw/ Ik had toen geen cent te makken, bij elkaar gespaard van mijn kranten wijk. Ik had geen ouders met veel geld, mijn vader was gestorven toen ik 6 was en mijn moeder leefde, met drie kinderen, van een uitkering. 100 gulden kostte hij. een blauwe, met kunststof brandstof tankje onder het zadel. Samen met mijn buurjongen deed ik zelf het onderhoud, want geld voor de dealer had

peugeot-102
Peugeot 102

ik niet. twee jaar reed ik daarop toen hij vervangen werd door een Yamaha FS1 2RU schakel brommer, een witte. Geen idee meer wat ik daarvoor betaald had maar trots als een pauw was ik erop. Want hij zag er nog erg goed uit. Lang heb ik er niet op gereden want alles trilde er vanaf. Na 6 maanden weer verkocht en van een collega een rode Honda MB5 gekocht. Dat bleek een goede keuze, uber betrouwbaar ding was dat. Ik was inmiddels 18 en had mijn eerste baan. Na twee jaar werd hij gestolen en

honda-mb5
Honda MB5

kocht ik weer een Honda brommer. Een blauwe MB5 maar met een 80cc blok eronder. De dag voor mijn verjaardag haalde ik mijn B rijbewijs. Ik hield de Honda MB5 erbij voor de fun naast mijn eerste auto. slechts 1 jaar later werd ook die brommer gejat uit de schuur. Ik beurde goed geld van de verzekering en besloot dat het gemotoriseerde twee wieler tijdperk er voor mij wel opzat. Een auto was comfortabeler, beschermd tegen de kou, regen en ander natuurgeweld en je kwam er verder en sneller mee op je bestemming.

Ik keek altijd wat meewarig naar die mannen op motoren. Barre mannen waren het. In weer en wind reden ze. Wat doe je jezelf aan vroeg ik me af terwijl ik comfortabel in mijn auto zat, verwarming aan, droog, lekker muziekje erbij en ruimte zat voor bagage. Een motor is altijd behelpen in die opzichten. Mijn zwager, een motorrijder puur zang met een gloeiende hekel aan autorijden, bejubelde zijn tweewieler altijd. “Echte mannen rijden motor, auto’s zijn voor mietjes” zei hij. Ik dacht er het mijne van. Zo ging dat vele jaren, vanaf mijn 21ste tot mijn 48ste. Nooit kwam het ook maar in de verste verte in mij op motor te gaan rijden.

Toen kwam dat telefoontje in augustus 2012. “Ferry, neem vrijdag 14 september vrij, je gaat op een motor met ons naar de Eifel.” Het was de stem van mijn zwager door de telefoon. “Op een motor? maar ik heb geen motorrijbewijs” sputterde ik nog tegen. “Niet nodig, je gaat op een MP3.” De MP3 was toen al enige jaren op de markt en iedereen met een B rijbewijs mocht erop rijden, ook al had je je A niet. Mijn zwager is een redacteur die motoren test en erover schrijft. Hij wilde weten of het een goed idee was om ‘verstokte blikbestuurders zonder enige ervaring op die dingen te laten rijden’. Wettelijk mag het, maar is het veilig? Hij heeft deze test al eerder gedaan en dat ging niet helemaal goed. Elk derde weekend van september organiseerde hij het ‘MaxiMegaMotorSpektakel’ en het thema voor dat jaar was motorscooters. En daar paste de MP3 ook in.

Maar goed, ik stemde in, ik voelde weer de gevoelens uit mijn jeugd toen ik brommer reed. In de weken erna werd mijn ‘motorgear’ samen gesteld uit geleende spullen. Motorpak, handschoenen, helm en laarzen. In dezelfde tijd zocht ik op internet alles wat met motorrijden te maken had. Plek op de weg, remmen, bochten maken, in groepen rijden, noem het maar op. Ik verzamelde alles wat mijn rijden te maken had en sloeg dat op in mijn hoofd met de bedoeling dat toe te passen.

Op de vroege ochtend van vrijdag 14 september 2012 laadde ik mijn geleende motorgear en spullen voor de nacht in mijn auto, want we zouden 1 nacht in een Duits hotel doorbrengen. ‘Mijn’ MP3 moest worden opgehaald bij de importeur van Piaggio in Breda. Maar eerst moest ik naar mijn zwager in Purmerend en vanaf daar achterop een van de motorscooters die in de week daarvoor al waren opgehaald. Er was nog een ‘blikbestuurder’ bij die ook bij iemand achterop zat. Er zouden 3 MP3’s meedoen, een eentje daarvan zou later die dag worden opgehaald in Limburg.

piaggio-mp3-hybrid-300lt-2012
Piaggio MP3 hybryd 300 LT

Aan het eind van de ochtend waren we aangekomen in Breda en de twee MP’s stonden al klaar. Een MP3 300 LT hybride en een MP3 300 LT YourBan. Na een kort instructie rondje gingen we op weg naar de Eifel. Ik op de Piaggio MP3 hybryd 300 LT. De onervaren ‘motorrijders’ in het midden van de groep op weg naar Echt in Limburg waar de laatste MP3 zou worden opgepikt. Op de snelweg zo tussen de groep ging het eigenlijk heel goed. Ik dacht nog, zie je wel? het is simpel, iedereen kan het. De andere blikbestuurder zat nog bij iemand achterop. Hij vond het toch best nog wel eng. Een half uurtje voor Echt stopten we bij een benzine station om te rusten en de benen te strekken.

De andere blikbestuurder vond zelfs achterop zitten al best eng. Dus werd er overlegd of het verstandig was hem uberhaubt wel te laten rijden. Maar hij zei dat hij gekomen was om de rijden dus hij zou rijden. Mijn zwager besloot dat het beter was dat hij op de Hybrid zou rijden en ik moest overstappen op de YourBan omdat mijn zus die daarvoor op de YourBan reed klaagde over onbalans bij snelheden boven de 100KM/u. Dus ik op de YourBan. Ik vond dat een fijnere machine. Lichter en minder log dan de zware Hybrid. Wij op naar Echt. Ik genoot op de MP3, voelde me weer die tiener die vol trots op zijn brommer reed. Na de afrit, vlakbij de plak waar de laatste MP3 moest worden opgehaald, zag ik de andere blikbestuurder heel langzaam en moeilijk over de rotonde rijden en dacht nog, als dat maar goed gaat. Maar het ging goed. Daarna ging het richting België via Maastricht over de A2, bij Verviers eraf richting Spa.

En daar ging het mis. Op de weg naar Spa was er eerst een bocht naar rechts en dan vlak daarachter een flauwe bocht naar rechts. Ik was al beneden en reed op de rotonde toen ik werd ingehaald door een van de andere motorscooter rijders en toeterend mijn zwager, die voorop reed, tot stoppen maande. “Jan is gevallen!” riep hij en keerde direct om. Jan was de andere ‘blikbestuurder’. Oh God, dacht ik. Ik keerde om en reed achter mijn zwager aan terug naar boven en daar lag hij en de hybrid MP3. Zo te zien had hij veel pijn en de MP3 veel schade. Ik parkeerde de YourBan langs de kant en nam het gebeuren met ontzetting in ogenschouw. Ik hoorde dat hij de berm ingereden was omdat ie naar de cerb had zitten kijken ipv waar hij naar toe wilde. Een klassieke beginners fout. en de tweede fout die hij maakte was dat hij de hybrid krampachtig had vast gehouden ipv hem los te laten waardoor hij de 250kg zware MP3 bovenop hem kreeg.

Met trillende benen stond ik daar. Was het dan toch zo moeilijk? Ik zag mezelf al liggen in een ravijn in de heuvels van de Eifel. Het kostte ons anderhalf uur voordat we weer verder konden. De MP3 werd op een vrachtwagen afgevoerd en Jan met een ambulance naar het ziekenhuis. Mijn zus was met Jan mee in de ambulance en mijn zwager ging er achteraan om haar op te halen. De MP3 van mijn zus werd bij het politie buro van Spa geparkeerd. Dus met 6 man gingen wij naar ons hotel in Duitsland. Nu via de kortste weg wand het ongeluk had ons geen tijd meer gelaten binnendoor te gaan zoals we van plan waren.

De volgende dag werd ik direct in het diepe gegooid. De Duitse heuvels met bocht na bocht. Pas in de middag kreeg ik een beetje door hoe ik die bochten moest nemen. Het was toch niet zo dat je er zo opstapte en zonder problemen met zo’n MP3 kon rijden. Het is in geen enkel opzicht een auto maar in alle opzichten een motorscooter. Aan het eind van die dag moesten we alweer terug zijn in Breda om de laatst over gebleven MP3, de YourBan, terug te brengen naar de dealer. Ik was blij dat ik er was en in de auto bij mijn zus terug kon. De YourBan is erg geschikt voor korte ritten door stadsverkeer maar niet voor lange reizen en dat voelde ik aan mijn rug.

Na terugkeer had ik de twijfelachtige eer de enige te zijn die geen A had en toch een MP3 zonder enig krasje terug te brengen. Ik werd direct de vaste driewieler tester. Na de twee Piaggio’s testte ik de Peugeot Metropolis. Die had een 400cc motor en reed veel makkelijker op de snelweg. Waar de 300cc Piaggio’s nauwelijks boven de 110KM/u uitkwamen reed deze gemakkelijk 150. Ik raakte steeds enthousiaster  over het motorrijden. Op de motorbeurs van 2014 kocht ik een compleet motorpak, helm, handschoenen, colletje en motorlaarzen. Want dat geleende spul was noot mijn maat en zat niet lekker.

Ik was besmet met het motorvirus. Er was geen weg terug. In april dat jaar melde ik me bij de plaatselijke rijschool om mijn motorrijbewijs te gaan halen welk

suzuki-gsf650s
Mijn eerste motor, Suzuki GSF650S Bandit

e ik in oktober datzelfde jaar haalde. Vanaf dat moment mocht ik mezelf motorrijder noemen. Mijn zwager die er vast van was overtuigd dat ik nooit motorrijder zou worden kwam speciaal naar Hoofddorp om ‘het wonder te aanschouwen’ toen ik mijn eerste motorfiets had gekocht. Een Suzuki GSF650S bandit uit 2005.